Bio

“Ik zie het zwart niet meer op het witte blad.” (uit ‘Mislukt’)

 

Muziek is voor mij niet iets dat aan of af te zetten is,niet iets waar ik over moet nadenken. Mijn overgrootvader was dirigent, mijn vader zong samen met zijn vijf broers en zussen bij mijn oma aan de piano, mijn moeder is danslerares, en half mijn familie spendeert een deel van zijn of haar tijd in de buurt van een podium.

 

Zelf doorliep ik braaf notenleer, toen ik nog hoog en mooi kon zingen, leerde klarinet spelen, en speelde voor 8 jaar in een orkest verbonden aan diezelfde muziekschool.

Om de mij toenmalig logische reden besloot ik op mijn zestiende een muziektheaterstuk voor kinderen te maken met vrienden, waaronder Laura, Stijn en Willem (die het gedicht schreef op deze site). Het jaar daarna maakten we er nog eentje, met Laura en Willem opnieuw,en toen haalde ik mijn goede vriend, orkestmaatje, en allround muziek superster Jakob aan boord.

 

Het stuk was allesbehalve fantastisch, we moeten eerlijk zijn. De ‘songwritingbacterie’ echter, daar ben ik nog steeds niet van af, en Jakob en ik gingen dan ook na het stuk voort met de liedjes.

We gingen van ‘jij bent die storm in mij’ over ‘Alleen maar voor wat kousen’ naar de iets meer welbespraakte teksten, en de concertjes gingen van schandalig vals naar behoorlijk tweestemmig. Toen we in oktober 2012 de eerder genoemde bassist Stijn aan boord haalden, werden we Jakobistan.

 

Het is altijd zoeken geweest naar de identiteit van Jakobistan. Jakob en ik schreven allebei liedjes, en al snel werd het duidelijk dat er een verschil was tussen die beiden, waardoor het soms dubbelconcertjes werden, eerst hij, en dan ik. Stijn is ontzettend muzikaal en creatief met zijn baslijnen, maar had eigenlijk een band met een drummer en wat luidere muziek verdiend, enzovoorts. De liedjes waren echter catchy en sloegen aan, en in het eerste jaar deden we 27 optredens, een roadtrip door Frankrijk, en verzamelden ervaring en heel, heel veel vage verhalen.

 

In de zomer van dat eerste jaar besloot Jakob zijn klassieke zangcarrière achterna te gaan aan het conservatorium in Leipzig, Duitsland.

Beetje uit het lood geslagen maar veel te gebeten door het optreden en nummers maken gingen we verder, in een periode waarin ik voor het eerste wende aan dat de optredens rond mijn nummers draaiden.

Op dat moment, nu twee en een half jaar geleden, begon een zoektocht naar muzikanten die zich konden vinden in het kleinkunstverhaal van Jakobistan.

Zangeressen Laura Laureys en Thamy Stecklebruck en gitarist Tom Cooman maakten samen met Stijn deel uit van een eerste gezellige samenstelling. Zoals dat gaat met bands verschenen en verdwenen er over de maanden verschillende muzikanten met verschillende instrumenten.

 

Bent u nog mee? U leest het verhaal van een muzikant die als enige zekerheid heeft dat hij wil voortdoen met zijn liedjes en zoveel mogelijk optreden, en tegelijk door de bewegingen gaat waar elke student doorheen gaat:vrienden verhuizen, vriendschappen verwateren, mensen kiezen andere prioriteiten.

U denkt misschien, ik was er allang mee gestopt, maar dat is voor mij geen optie. Muziek is de uitlaatklep voor mij die sport is voor vele anderen, de ontspanning, het alternatief voor het dagelijkse leven.

Stijn (38 optredens), Jakob (28), Laura (25), Anne-Laure (24), David (19), Thamy (18), Kamie (13), Manon (12), Tom (10), Jannes (7), andere Laura (op sax, 7), Hanne (7), Yolan (6), Eva (6), Simon (5) en Wouter (2 optredens), hebben allemaal mijn liedjes mee gevormd en ik ga nooit vergeten hoe ongelofelijk goed het was om hen erbij te hebben. Daarnaast was het een groot compliment om zo’n goede muzikanten mijn liedjes te laten meespelen. Sommigen van hen helpen Jakobistan nog steeds waar ze kunnen.

We hebben over de tijd ook een fantastische groep mensen rond ons gehad: Anouchka met haar eeuwige steun op alle mogelijke manieren, Dré, waarvan u van bijna elk optreden de professionele foto’s kunt bewonderen, Joris, die ons bijstaat met alles wat technisch is waar hij kan, Jakob, die nog steeds komt binnenvallen en helpen waar hij kan, Anne-Laure, mijn vriendin en eeuwige supporter, Manon, die speciaal voor Jakobistan heeft leren webmasteren en wiens werk u nu aan het bewonderen bent, en in het verleden ook Malika met talloze foto’s en filmpjes.

Na een zware periode voor mij persoonlijk, besloot ik terug te gaan naar de basis en solo te gaan, dit om mezelf uit te dagen op muzikale en persoonlijke wijze. Dit gaf me de mogelijkheid om met producer Sasja Maekelberg (Larssen, Empty Room), fotograaf Michael Troffaes (MitroPhotography) en vele enthousiaste supporters mijn allereerste EP’tje te maken, dat u hier op de website kunt bestellen. Het EP’tje zal vier nummers bevatten en ‘Het is nog nooit blijven regenen’ gaan heten. Het is nu al een droom die uitkomt.

Kom dus langs. Kom luisteren. Stuur ons een bericht, bekijk ons op Youtube, beluister ons op Soundcloud, bewonder de website, bekijk de foto’s, kom helpen of meedoen, alles is welkom.. Geef ons een like, vertel uw vrienden, vraag ons voor een verjaardag, huiskamerconcert, cafeetje, wat dan ook. Als u denkt dat u alles gehoord hebt, denk opnieuw. Jakobistan drijft al meer dan vier jaar op de pure goesting van iedereen betrokken en op mensen die willen luisteren. Wees één van die twee en we kunnen bezig blijven en blijven groeien en beter worden. En we hebben nog veel te vertellen.

Alvast merci.

Muzikale groenten,

Kobe

 


Contacteer Jakobistan hier.